قهرمانی که تنها از پس ناک اوت کردن مرگ برنیامد

روز 14 خرداد، قهرمان مسلمان بوکس سنگین وزن جهان، در سن 74 سالگی چشم از جهان فرو بست. ورزشکاری که نه تنها در رشته ورزشی خود یک قهرمان محسوب می شد، بلکه در وادی اخلاق و انسان دوستی نیز یک الگو به حساب می آمد.

محمد علی (Muhammad Ali) در تاریخ 17 ژانویه 1942 با نام قبلی کاسیوس مارسلوس کلی در شهر لوییویل ایالت کنتاکی آمریکا به دنیا آمد. او بزرگترین قهرمان بوکس سنگین وزن تاریخ است که در طول حیات حرفه ایش جمعا 3 بار قهرمان جهان شد.

داستان علاقه مندی او به بوکس شنیدنی ست؛ دوچرخه او هنگامی که تنها 12 سال داشت به سرقت می رود و او به جای گریه و زاری و شکایت بردن به والدینش مستقیما نزد افسر پلیس محله رفته و اعلام می کند که از فرط عصبانیت می خواسته دزد دوچرخه ها زیر مشت و لگد بگیرد. افسر پلیس سیاهپوست که اتفاقا مربی بوکس هم بوده است به مارسلوس کوچک می گوید که قبل از کتک کاری بهتر است ابتدا بوکس را بیاموزد.

این اتفاق باعث می شود تا مارسلوس (محمد) به وادی ورزش بوکس قدم بگذارد و مشهورترین و با شکوه ترین مسابقات تاریخ این ورزش را رقم زند. او در نوجوانی موفق شد 6 دستکش طلای بوکس ایالتی، 2 دستکش طلای ملی و یک مدال طلای المپیک تابستانی (1960 رم) را از آن خود کند. به گفته خود محمد علی، او پس از بازگشت از رم در اعتراض به اقدام یک رستوران که او و دوستش را تنها به خاطر سیاهپوست بودن راه نداده بود، مدال خود را در رودخانه اوهایو انداخت.

او در ادامه، زندگی حرفه ای خود را به عنوان بوکسور سنگین وزن در سال 1964 با شکست دادن سانی لیستون، در سال ۱۹۷۴ با ناک اوت کردن جورج فورمن و آخرین بار در سال ۱۹۷۸ با شکست دادن لئون اسپینکس با کسب ۵۶ برد (۳۷ ناکاوت) و تنها ۵ باخت به پایان برد.

اما مهم ترین اتفاقات زندگی او در طی سال های 1964 و 1966 رخ دادند. او در سال 1964 تحت تاثیر مالکوم ایکس، فعال سیاهپوست و مسلمان آمریکایی اسلام آورد و نام محمد علی را برگزید. بسیاری از طرفداران و ورزشکاران همچنان او را با نام مارسلوس کلی صدا می زدند که در نهایت با اصرار او بر این نام اسلامی جدید، او به محمد علی کلی مشهور شد.

در سال 1966 او دست به یک عمل تاریخی دیگر زد. محمد علی که به خدمت در ارتش در جنگ ویتنام خوانده شده بود، از شرکت در آن سر باز زد و اعلام نمود حاضر نیست همنوعان ویتنامی خودش را بکشد. این جمله تاریخی محمد علی، او را به عنوان یک قهرمان ضد جنگ معرفی نمود. اما در مقابل به دلیل سر باز زدن از دستور ارتش، به 5 سال تعلیق از فعالیت ورزشی و 5 سال حبس محکوم و گواهینامه بوکس او باطل شد. البته محمد علی با گرو گذاشتن وثیقه از رفتن به زندان معاف شد.

اگر چه موفقیت های او پس از این پنج سال تحت تاثیر عدم فعالیت و تمرین کافی چندان چشمگیر نبود، اما مبارزه مشهور او با جو فریزر در سال 1975، تا ابد در خاطر دوستاران او و ورزش بوکس باقی خواهد ماند. او در سال 1982 به بیماری پارکینسون مبتلا شد و بدین ترتیب برای همیشه با زندگی حرفه ای خود خداحافظی نمود.

محمد علی در طول زندگی خود یک بار به ایران و یک بار به عراق سفر کرد. در سفر خود به ایران در سال 1372 به زیارت بارگاه ملکوتی امام رضا (ع) رفت و همچنین با زیارت از مرقد مطهر امام خمینی (ره) در نماز جمعه تهران نیز شرکت نمود. او در سفر خود به کشور عراق نیز به کربلا و زیارت مرقد حضرت امام حسین (ع) رفت.

محمد علی در 20 دسامبر سال 2014 به خاطر ذات الریه و بار دیگر در 15 ژانویه 2015 به علت عفونت ادراری در بیمارستان بستری شد. اما او نیز مانند تمامی انسان ها محکوم به مرگ بود و بالاخره در تاریخ سوم ژوئن 2016 (دیروز) به دلیل نارسایی ریوی در سن 74 سالگی چشم از جهان فرو بست.